Phuket czy Pattaya, Hua Hin, Bali i Chiang Mai: gdzie zamieszkać

Największa wyspa Tajlandii i najbardziej kompletna oferta z całej piątki. Są plaże, międzynarodowe lotnisko na samej wyspie, ponad 20 szkół międzynarodowych i prywatne szpitale w Phuket Town, z przychodniami na zachodnim wybrzeżu.

Ceną są koszty i pora deszczowa. Według Numbeo Phuket jest najdroższą z czterech tajskich opcji, a zachodnie wybrzeże przyjmuje najsilniejsze uderzenie monsunu mniej więcej od maja do października, gdy morze jest bardziej wzburzone.

To, gdzie się mieszka na wyspie, ma takie samo znaczenie jak sama wyspa. Przewodniki po okolicach omawiają Bang Tao i Lagunę, Layan, Surin i Kamalę, Rawai i Nai Harn oraz Cape Yamu.

Ruchliwe nadmorskie miasto na wschodnim brzegu Zatoki, z dużą społecznością obcokrajowców, dużym rynkiem apartamentów w wieżowcach i tętniącym centrum nocnego życia, a także spokojniejszymi dzielnicami, takimi jak Jomtien na południu.

Największym atutem jest Bangkok. Do lotniska Suvarnabhumi dojeżdża się drogą i większość mieszkańców lata właśnie stamtąd. Najbliższe lotnisko, U-Tapao, ma niewiele lotów rozkładowych. Czynsze są niższe niż na Phuket: według Numbeo o około 21%.

Dla rodzin Regents International School Pattaya oferuje zarówno A Levels, jak i IB Diploma, a niedaleko jest Rugby School Thailand. Głównym prywatnym szpitalem jest Bangkok Hospital Pattaya.

Królewskie nadmorskie miasteczko na zachodnim brzegu Zatoki, popularne wśród emerytów i mieszkańców Bangkoku przyjeżdżających na weekend. Życie płynie tu spokojniej niż na Phuket czy w Pattayi: są pola golfowe, długa plaża i osiedla willowe w głębi lądu.

Hua Hin to jedno z suchszych miejsc na wybrzeżu, a najwięcej deszczu spada we wrześniu i październiku. Ceną są połączenia: większość mieszkańców lata z Suvarnabhumi, oddalonego o około trzy godziny jazdy, a lokalne lotnisko ma tylko kilka lotów.

Bangkok Hospital Hua Hin zapewnia codzienną prywatną opiekę. Wybór szkół międzynarodowych jest wąski, a główną szkołą prowadzącą przez wszystkie etapy jest Hua Hin International School, dlatego rodziny ze starszymi dziećmi często szukają gdzie indziej.

Kulturalna stolica północnej Tajlandii: świątynie, góry, chłodniejsza pora pod koniec roku i duża społeczność osób pracujących zdalnie oraz emerytów. To najtańsze miejsce z piątki. Według Numbeo koszty życia z czynszem są o około 30% niższe niż na Phuket, a czynsze o około 47% niższe.

Poważną wadą jest jakość powietrza. Wypalanie pól w regionie zwykle przynosi zadymiony sezon mniej więcej od lutego do kwietnia, gdy stężenia PM2,5 regularnie osiągają poziomy szkodliwe dla zdrowia. Wielu mieszkańców wyjeżdża na te miesiące. Osoby z astmą lub z małymi dziećmi powinny traktować to poważnie.

Chiang Mai ma własne międzynarodowe lotnisko, dobre prywatne szpitale, w tym Bangkok Hospital Chiang Mai, i ugruntowane szkoły międzynarodowe, takie jak Prem Tinsulanonda i Nakornpayap. Nie ma morza.

Najbardziej znana wyspa Indonezji przyciąga osoby pracujące zdalnie, surferów i rodziny, które kochają jej kulturę, tarasy ryżowe i scenę twórczą. Na co dzień, według Numbeo, koszty życia bez czynszu są o około 14% niższe niż na Phuket, ale czynsze o około 36% wyższe.

Pora deszczowa na Bali trwa mniej więcej od listopada do marca lub kwietnia, odwrotnie niż na Phuket. Ngurah Rai International Airport ma szerokie połączenia międzynarodowe. Prywatne szpitale, takie jak BIMC i Siloam, zajmują się rutynową i nagłą opieką, ale poważne przypadki często ewakuuje się, zwykle do Singapuru, dlatego ważne jest międzynarodowe ubezpieczenie zdrowotne z ewakuacją.

Wśród szkół są Green School Bali, Canggu Community School i Bali Island School. Największą różnicą dla kupującego jest prawo, omówione niżej.

Tajlandia (Phuket, Pattaya, Hua Hin i Chiang Mai). Przepisy są krajowe, więc we wszystkich czterech miejscach są takie same. Cudzoziemiec może posiadać apartament na pełną własność, o ile łączny udział cudzoziemców w budynku nie przekracza 49% powierzchni, a pieniądze wpływają z zagranicy w obcej walucie. Cudzoziemcy nie mogą posiadać ziemi, dlatego wille kupuje się zwykle na podstawie zarejestrowanej dzierżawy gruntu do 30 lat, z własnością budynku. Tajskie spółki z udziałowcami figurantami są nielegalne. Osobny poradnik: pełna własność czy dzierżawa wyjaśnia każdą strukturę, a poradnik zakupu prowadzi przez cały proces.

Bali (Indonezja). Cudzoziemcy nie mogą posiadać Hak Milik, indonezyjskiego tytułu pełnej własności. Są trzy główne drogi prawne:

• Hak Pakai (prawo użytkowania): zarejestrowany tytuł do domu, w którym się mieszka, dostępny tylko dla cudzoziemców z indonezyjskim zezwoleniem na pobyt (KITAS lub KITAP). Obowiązuje początkowo 30 lat z możliwością przedłużeń, a stosuje się do niego cenę minimalną. Opublikowany próg na Bali to 5 mld IDR za dom i 2 mld IDR za apartament.
• Hak Sewa (dzierżawa): umowa dzierżawy poświadczona notarialnie z indonezyjskim właścicielem gruntu, często na 25 do 30 lat. Nie wymaga prawa pobytu. Z tej drogi korzysta większość zagranicznych kupujących wille.
• PT PMA: indonezyjska spółka z kapitałem zagranicznym posiadająca tytuł Hak Guna Bangunan (prawo zabudowy). Sprawdza się przy rzeczywistej działalności gospodarczej i dla inwestorów, a wiąże się z wymogami kapitałowymi, licencyjnymi i sprawozdawczymi.

Układy z figurantami, w których obywatel Indonezji posiada pełną własność w imieniu cudzoziemca, są w Indonezji nielegalne, tak jak spółki z figurantami w Tajlandii. Posiadanie lub dzierżawa willi na Bali nie daje też automatycznie licencji na wynajem turystom.

W obu krajach warto korzystać z niezależnego prawnika, a w Indonezji z notariusza, działającego wyłącznie dla Państwa.

To ogólne wskazówki, a nie porada prawna.